J.O.Y.

Να.. ξέρεις.. είναι τελικά μονάχα μικρές χαρές που γεμίζουν την ψυχή σου. Μικρά μικρά κομματάκια έρχονται και συμπληρώνουν σιγά σιγά τα κενά σου..

Και όχι, δεν είναι μόνο ο έρωτας, δεν είναι μόνο η καλοπέραση, δεν είναι μόνο ότι «φαίνεται» καλό. Είναι πρώτα από όλα και πάνω από όλα αυτό που αισθάνεσαι καλό.

Δεν το βλέπεις, δεν το ακούς, δεν το αγγίζεις.. απλά το νιώθεις..

Νιώθεις την καρδιά σου να σου το φωνάζει και το μυαλό σου να ζητωκραυγάζει κι όλος ο κόσμος γίνεται ένα μεγάλο πανηγύρι, γεμάτο χρώματα κι αρώματα κι αισθήσεις απολαυστικά αληθινές.

Όχι δεν το επιδίωξες, και αυτό είναι που το κάνει όμορφο..

Όχι δεν το κυνήγησες, και αυτό είναι που το κάνει αληθινό..

Είναι η αγαλλίαση στην ψυχή σου και η λάμψη στα μάτια σου που βροντοφωνάζουν τη χαρά σου!

Και θέλεις να τα δεις όλα και να τα ζήσεις όλα και να κρατήσεις κοντά σου όλες τις στιγμές και να μη χάσεις ποτέ σου ούτε μία!

Να μη χρειαστεί ποτέ να αμφισβητήσεις τη χαρά σου αλλά κι αν φερθείς ανθρώπινα και το κάνεις, να έχεις φυλαγμένα, κρυφά, αποθέματα αγάπης να σε κρατάνε όταν νιώσεις ότι πέφτεις.

Μοιάζει τόσο καλό για να είναι αληθινό αλλά θα το ζήσεις. Δεν μπορείς αλλιώς, δεν υπάρχει άλλος τρόπος, δεν υπάρχει άλλος δρόμος..

Αλλά – μεταξύ μας - και να υπήρχε, δε θα το διάλεγες αλλιώς κι αυτή είναι η δύναμή σου

summerR

Θεσσαλονίκη

Get set.. GO!

Κι έτσι ξαφνικά, από μια συζήτηση, από μια ατάκα ακόμα κι από μία λέξη, γίνεται αυτό το κλικ και όλα αλλάζουν για λίγο..

Ένα τραγούδι που μπορεί να γεμίσει ξάφνου την ψυχή σου με χιλιάδες χρώματα ή απλά με γκρι.

Όνειρα ανεκπλήρωτα, σκέψεις μισοτελειωμένες.. Could be wrong but it should have been right.

Σκέψεις γι’ αυτό που ποτέ δεν τόλμησες ή για αυτό που ξεκίνησες και άφησες στη μέση γιατί έχασες στο δρόμο το θάρρος σου.

Ναι, το θάρρος. Αυτή η μαγική λέξη! Σκέψου πόσο διαφορετικά θα ήταν όλα αν είχες το θάρρος να κάνεις όλα αυτά που θες! Σκέψου πόσο διαφορετικά θα ήταν όλα αν είχες το θάρρος να σταματήσεις τον εαυτό σου από αυτά που «πρέπει» να κάνεις!

Ίσως να είναι κι αυτό που πραγματικά ψάχνεις, ίσως να είναι αυτό που θα λυτρώσει το μυαλό..

Να βγάλεις την ψυχή σου out there!

Να σπάσεις τα όρια που θεωρούσες αξεπέραστα!

Να ζήσεις το καλό ως καλύτερο και το άσχημο ως ανάμνηση που δυναμώνει την καρδιά σου!

Να ζήσεις!

I just wanna feel.

Και τίποτα γύρω μας δεν είναι αρκετό να μας κάνει να νιώσουμε ασφαλείς.

Η δουλειά μας δεν μας προσφέρει ασφάλεια, οι σχέσεις γύρω μας δεν μας προσφέρουν ασφάλεια, το δανεικό σπίτι μας δεν μας προσφέρει ασφάλεια και τελικά μένουμε να αναρωτιόμαστε αν το αύριο που θα έρθει θα μας φέρει κάτι λίγο πιο σίγουρο. Κάτι στο οποίο θα μπορούμε να στηριχτούμε. Μία κατάσταση σταθερή, έναν φίλο έτοιμο να μας δεχτεί χωρίς γιατί, έναν σύντροφο να μας στηρίξει μόνο και μόνο επειδή μπορεί.

Κι έτσι τι κάνεις; Ψάχνεις.. Ψάχνεις να βρεις κάτι που η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρεις ποτέ αν τελικά το βρίσκεις. Δεν ξέρεις αν αυτό που θεωρείς σίγουρο δεν θα καταστραφεί μέσα σε μια στιγμή..

Αναζητάς..
Αναζητάς αυτό που πραγματικά θα σε κάνει να νιώσεις όμορφα..
Αναζητάς φίλους και συντρόφους να γεμίσουν το κενό της ψυχής σου, όμως ,αλήθεια, ψάχνεις βαθιά μέσα σου;

Γεμίζεις τα κενά με σχέσεις εφήμερες και επιφανειακές, τα γεμίζεις όπως-όπως για να βγάλεις και αυτή τη μέρα, το αύριο όμως έρχεται γρήγορα. Και είναι σ’ αυτό το αύριο που αντικατοπτρίζονται πάλι όλοι οι φόβοι σου..
Σ’ αυτό το αύριο, σ’ αυτή τη στιγμή, σ’ αυτό το λεπτό που θα μείνεις μόνος και η ανάγκη της καρδιάς θα έρθει να σε βρει και πάλι..

Πάω να κλείσω το παράθυρο. Κάνει μοναξιά απόψε και κρυώνω.

Και το μυαλό; Αχ, το μυαλό.. Παιχνίδια πάλι να παίζει με το εγώ σου..
Τα ασήμαντα σημαντικά να κάνει, κι αυτά που αξίζουν να πετά. Θύμησες λάθος να σου φέρνει κι όλα τα λογικά αμέσως να ξεχνά..

Σε ανεβάζει, σε ρίχνει, σε σκορπά..

Χίλια κομμάτια που όπως και να τα δέσεις δεν φτάνουν να γεμίσουν την ονειρική σου πραγματικότητα.. Όχι, όχι μόνα τους, όχι χωρίς το ένα και μοναδικό που δίνει νόημα στην ύπαρξή σου..

Summer Calling..

Dreams do come true?

Ότι και να λέει, ότι και να κάνει, όσο ρεαλιστική και προσγειωμένη να είναι..όσο και αν πλησιάζει τα όρια της κυνικότητας.. πάντα θα παραμένει εκείνο το μικρό ρομαντικό κορίτσι που περιμένει, όχι τον πρίγκιπα πάνω στο λευκό του άτι, αλλά εκείνον τον άνθρωπο που θα απογειώσει την ψυχή της..

Είναι κάποιες καταστάσεις τόσο βαθιά χαραγμένες στο μυαλό της, όχι γιατί τις έχει ζήσει αλλά γιατί είναι αυτό που θα ήθελε να ζήσει.. από μικρό παιδί, όταν όλα τα κορίτσια στο σχολείο σχεδιάζανε τον γάμο τους, εκείνη σχεδίαζε σκηνές γεμάτες συναισθήματα..

Ήθελε –και ακόμα θέλει- τον άνθρωπο εκείνο που θα την κάνει να εκφραστεί δυνατά.. που θα την κάνει να φωνάξει γεμάτη θυμό, να γελάσει τόσο δυνατά κι ας μην υπάρχει κάτι αστείο..

Να γεμίσει με υπερβολή μία απλή καθημερινή κατάσταση που θα την κάνει να κλάψει από αγανάκτηση, να γυρίσει και να φύγει χωρίς να σκεφτεί τις συνέπειες.. να χτυπήσει την πόρτα δυνατά πίσω της και να τρέξει όσο πιο γρήγορα μπορεί μέσα στη βροχή..

Και τότε να έρθει αυτός ξωπίσω της..να της φωνάξει να σταματήσει, να θέλει τόσο πολύ να την προλάβει και να της εξηγήσει..να μην τον νοιάζει ούτε η βροχή ούτε τα ξυπόλητα πόδια του πάνω στη βρεγμένη άσφαλτο..

Να την κρατήσει, να της μιλήσει, να την συνεφέρει..

Να την αγκαλιάσει, να την ησυχάσει, να την αγαπήσει..

Να την φιλήσει γλυκά, και παθιασμένα, και εγωιστικά να ζητά τα χείλη της μόνο για εκείνον.. μέσα στη βροχή.. μια ζεστή μέρα του φθινοπώρου..

Και όλα θα γίνουν αληθινά..

There is always hope  - Banksy